Od ponad trzech dekad łączy doświadczenie sceniczne z pracą edukacyjną, rozwijając metody improwizacji oparte na uważności, relacyjności i autentycznym kontakcie z widzem.

Wywodzi się z tradycji teatru fizycznego i improwizowanego, współpracował z licznymi zespołami w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i Europie, prowadząc aktorów przez proces twórczy, w którym spontaniczność staje się narzędziem budowania prawdy scenicznej. Jako reżyser i dyrektor teatru tworzył spektakle oparte na żywych reakcjach, emocjach i historii człowieka – zawsze w dialogu z publicznością.

W swojej pracy podkreśla wagę bezpieczeństwa emocjonalnego, odwagi improwizacyjnej i umiejętności słuchania. Uczy aktorów, jak pracować z historiami widzów w sposób etyczny, uważny i jednocześnie twórczo ryzykowny — tak, aby scena stawała się przestrzenią spotkania, a nie odgrywania.

Jego metoda łączy dyscyplinę aktorską z lekkością improwizacji, a pedagogiczna praktyka sprawia, że jest jednym z najbardziej cenionych mentorów w środowisku improwizatorów i twórców teatru dokumentalno‑performatywnego.