Frank Farrelly stworzył Terapię Prowokatywną, podczas gdy Albert Ellis wynalazł Terapię Racjonalno-Emotywną.
Obie metody wykorzystują humor jako centralne narzędzie w psychoterapii, a także kreatywność terapeuty do proponowania odważnych interwencji, które pozwalają na potężne przekształcenie światopoglądu klienta i późniejszą modyfikację jego irracjonalnych przekonań.
Aby osiągnąć te cele, Albert Ellis zmodyfikował teksty kilku znanych piosenek i śpiewał je swoim klientom. Prosił ich także aby śpiewali je sobie jak najczęściej. Te humorystyczne piosenki dotyczyły różnych sytuacji psychopatologicznych, takich jak na przykład depresja, lęk, niska tolerancja na frustrację, irracjonalna wrogość, nadmierna potrzeba akceptacji przez innych i wiele innych.
Piosenki opisujące w ogólny sposób wzorce psychopatologiczne, mogły być później prezentowane innym klientom z podobnymi problemami. Tekst piosenki mógł być ukierunkowany bardziej indywidualnie jeżeli prowokacyjnie i humorystycznie odnosił się do osobistej drogi klienta. Było to zbliżone do podejścia Franka Farrelly’ego, kiedy to jego prowokatywne interwencje wywoływały jednocześnie wielkie zaskoczenie i śmiech, ale także głębokie poczucie zrozumienia psychologicznego dylematu klienta. Wszystkie te koncepcje zostaną zilustrowane zostaną przykładami klinicznymi.
The topic of the presentation:
Humorous provocative songs : the meeting of Frank Farrelly and Albert Ellis
Frank Farrelly created Provocative Therapy while Albert Ellis invented Rational Emotive Therapy. Both methods include the use of humor as a central tool in psychotherapy, as well as the therapist’s creativity to propose audacious interventions that allow a powerful reframing of the client’s view of the world, and subsequent modification of the client’s irrational beliefs. In order to achieve these goals, Albert Ellis modified the lyrics of several famous songs, and sang them to his clients. He also asked his clients to sing them to themselves as often as possible. These humorous songs addressed various psychopathologic situations like, e.g., depression, anxiety, low frustration tolerance, irrational hostility, the excessive need to be approved by others, and many others. Describing these psychopathological patterns in a general way, the songs could then be presented to other clients with the same type of situation. Alternatively, if the song’s lyrics provocatively and humorously address a client’s specific personal journey, it becomes more individually focused. It then comes closer to Frank Farrelly’s approach, when his provocative interventions induced at the same time great surprise and laughter, but also a deep sense of profound understanding of the client’s psychological dilemma. All these concepts will be illustrated with clinical examples.
